Prolog

Pewnie dużo osób wie, jak ciężko być nastolatkiem. Większość boryka się z problemami, a nawet depresją, ale są osoby, które płaczą, ponieważ ktoś im powiedział, że ma, na przykład, brzydką bluzkę lub buty. Są też takie, które podcinają sobie żyły lub tylko robią sobie zadraśnięcia dla pokazu i specjalnie to odsłaniają, żeby wszyscy widzieli. Ale tacy ludzie nie zdają sobie sprawy, jakie to głupie, ponieważ niektórzy mają naprawdę duże problemy. Ale takie osoby udają, że są szczęśliwe i w każdy możliwy sposób zakrywają rany i blizny. Ludzie dzielą się na takich, którzy potrzebują przy sobie całej grupy i na takich, którzy potrzebują parę najbliższych. Najczęściej jest to ktoś z rodziny lub szczerzy przyjaciele. Ale z przyjaciółmi trzeba uważać, bo niektórzy są tacy, że mówisz im coś w sekrecie, a następnie wie o tym największy wróg, a tak zwany przyjaciel Cię opuszcza. I wtedy dociera do Ciebie, że zostałeś sam. Zaczynasz myśleć, jakim trzeba być kretynem, żeby zaufać komuś takiemu. I wtedy robisz sobie jeszcze więcej przykrości. Skąd tyle wiem na ten temat? Ponieważ ja tak mam. Jestem uczennicą trzeciej gimnazjum. Modlę się, żeby jak najszybciej zakończyć ten rok szkolny. Chcę do liceum. Chcę uciec. Nikt nie chwali mojego stylu bycia. Ale to nie moja wina. Ja tylko nie potrafię maskować uczuć. Często płaczę. W domu nie mam lekko, mama choruje, tata pije, długów jest za dużo. Najlepszy kontakt mam z panią psycholog, która wie o mnie wszystko. To dzięki niej jeszcze jestem na tym świecie. Pewnie ktoś by zapytał, co z moimi przyjaciółmi. No więc mam parę kolegów i koleżanek. Ale każdemu ufam w innym stopniu. Nie wiem już komu mam ufać. Nawet nie wiem, czy oni mi ufają. Czasami wszyscy moi rzekomi przyjaciele nawet nie zwracają na mnie uwagi. Nawet wtedy, kiedy widać, że ryczałam. Czasami się zastanawiam, czy to aby na pewno mój przyjaciel? A potem widzę, jak się śmieje z innymi i wszystko już jest jasne. To czasem boli. Bo wszyscy mnie opuszczają w momencie, kiedy ich potrzebuję. Samotność. Ciężko się do tego przyzwyczaić. Ale daję sobie radę. Muszę być silna. Dla mamy. Jak bym jej nie miała, to mnie też by nie było. Uwielbiam jak mam wolne, ponieważ wtedy nie widzę tych wszystkich ludzi. Gimnazjum jest okropne. Ale muszę do niego uczęszczać. Chcę do liceum. Chcę zmian. Chcę zmienić swoje życie. Gimnazjum to tylko szkoła, którą trzeba zaliczyć, żeby przyjęli Cię do liceum, bądź zawodówki. Wyjdę z tej szkoły i moje życie potoczy się dalej. Może tam mnie zaakceptują. W gimnazjum czuję się jak obca z innej planety. Nic nie znaczę. Nikt mnie nie zauważa, a niektórzy nawet patrzą na mnie, jak na ostatnią idiotkę. Czuję się opuszczona. Przez całe swoje życie szukam swojego miejsca. Jestem jak ten kawałek, który nigdzie nie pasuje. Wszyscy mają swoje ekipy. Jak ja próbuję się dopasować to później mam problemy. Poniekąd samotność jest fajna.